Ako vs 2012

Bukod sa 2008, ang 2012 na din ang isa sa mga paborito kong taon. Lahat na yata ng emosyon, extreme man o hindi, ay naramdaman ko. Kahit pinaglaruan ng 2012 ang pelengs ko, wala akong ni katiting na pag-angal dahil ang galing ng pagbawing ginawa nito sa akin.

Naranasan kong humiwalay, maghanap at makahanap ng bagong pag-ibig ngayon taon. Nakaramdam ako ng galit, awa, lungkot, saya, pag-asa, selos at iba pa. Walang emosyong umulit ng lagpas sa dalawa o tatlong beses, medyo malayo din ang interval ng bawat emosyon. Pero kinaya ko silang lahat at proud ako sa sarili ko.

Malamang maraming pagbabago. Pisikal, emosyal, mental, pati na din ispiritwal. Kung titingnan ko ang sarili ko kung paano ako nung nagsisimula pa lamang ang 2012, sobrang malayo. Ako pa din ngunit malayo. Ito na yata ang pinakapaborito kong estado ng sarili ko so far. Bukod sa nasa pinakamasaya ako, nasa pinakamatino din ako. Mas malakas na ko at mas malawak na ang pang-unawa ko. Mas handa na din ako sa hinaharap. Nag-improve na din ang social skills ko, hindi na ko ganun ka-awkward lalo na sa mga bagong tao. Mas dumami ang mga kaibigan ko. Mas naging okay ang style ko. (Naks.) Marami pa kong maaaring sabihin na puro pagiging self-centered ang laman pero siguro naman gets niyo na, nag-improve at nag-evolve ako ngayong taong ito. Oo, nag-evolve. Hindi pa talaga tapos ang evolution ko kaya hintay lang.

Sa buong buhay ko, ngayong 2012 na yata ang pinakamaraming beses na nag-travel ako. Nakarating ako sa Cagayan De Oro, Camiguin, Baguio, Singapore, Boracay, Anawangin, Hong Kong, Iloilo at iba pang lugar na kayang baybayin gamit ang kotse. Sana next year, mas marami pa kong mapuntahan para mas masaya ang buhay.

Ngayong taon din ay masasabi kong mas naging malapit ako sa pamilya’t ibang mga kaibigang madalas kong nakakasama. Mas marami kasi akong oras para sa kanila ngayon kahit na nung nagkaroon na ko ng bagong relasyon. Speaking of bagong relasyon, ito yung sinasabi kong matinding pagbawi ng 2012 sa’kin. Si Ishe; ang pinakamagandang nangyari sa’kin; ang dahilan kung bakit mas maayos akong tao ngayon at kung bakit nag-uumapaw ang saya sa puso ko. Siya na talaga yan.

Oo, naging malupit ang unang half ng taong ito sa’kin. Pero kita mo naman ang comeback, sobra pa sa sobra. Bawat dasal ko, ang bilis ng sagot. Hindi ko na kinailangang mag-novena at magdasal nang paluhod sa simbahan ng Quiapo. Minsan nga, iniisip ko kung anung ginawa ko to deserve this. Maraming nagsasabing ito naman talaga ang nararapat sa’kin ngunit masisisi niyo ba ako kung hindi naman talaga ako nasanay sa ganitong klaseng saya? May mga pagkakataon nung simula na gusto kong kurutin ang sarili ko para lang makasiguro na totoo ang lahat ng ito, na totoong parte na nga si Ambrocio ng mundo ko. May sikreto nga pala kong sasabihin sa inyo. Si Ishe, pinagdasal ko yan. Pinagdasal ko ang pagkahulog nyan sa’kin at iba pang mga bagay na nangyari sa’min kahit nung kami na. Walang mintis yan, lahat ng hiling namin, nasagot. Kaya nga mas matindi na ang pananalig ko ngayon, hindi lang sa pinagdadasalan ko, kundi pati sa’ming dalawa. Alam kong nararapat talaga dahil hindi naman ibibigay kung hindi, ‘di ba?

Lahat ng pagod, hirap at sakit na naranasan ko noon sa iba’t ibang mga tao, hindi ko na halos maalala ngayon. Para bang nakakuha ako ng free coupon mula sa Lacuna Inc. para maalis ang mga dapat makalimutan. Nahanap ko potential eternal sunshine ko at ilang linggo na lang ay mayayakap ko na siya nang sobrang higpit at mahahawakan ko na ang kamay niya. Positibo ako sa 2013 dahil simula pa lang, may Ishe nang paparating sa side ko ng mundo. Wala sa LA ang babae para sa kanya kagaya na lang din ng wala sa Pilipinas ang babaeng para sa’kin dahil andun pala ang hinahanap namin sa universe na iimbentuhin namin. Doon pala kami magtatagpo’t hindi na maghihiwalay.

Kaya kung tatanungin mo kung sino ang nanalo sa’min ni 2012? Syempre ako! Na-dehado man ako nung simula, nakatayo’t nakabawi naman ako at nasuntok ko siya na mala-FPJ kaya na-KO agad-agad. Mas malakas, mas matalino at mas masaya ako more than ever paglabas ko ng ring. Ako ang champion!

HAPPY NEW YEAR SA INYONG LAHAT! Nawa’y maging sobrang ganda ng pagsalubong ng 2013 sa inyo at matuluy-tuloy yan hanggang sa matapos ang taon. Good vibes, kids! :)

Ahem!

Aside

Hindi related sa Pasko pero isusulat ko ‘to ngayong araw bago pa man mawala sa utak ko.

Na-realize ko lalo ngayong araw na pag tunay na mahal mo ang isang tao, lahat ng bagay tungkol sa kanya ay tatanggapin mo at maiisip mong cute. Lahat ng ugali’t katangiang unti-unti mong madi-diskubre ay, kung hindi mo man magustuhan, mao-overlook mo. Kahit yung pinaka-dumb na bagay na ginagawa niya, magiging cute para sa’yo. Imbes na mairita ka o patigilin mo siya, you’ll always find yourself telling her, “Ang cute mo.” na may halos kilig o matamis na ngiti.

No, I’m not realizing these things just now. Mas nagiging kongkreto lang ang pag-iisip kong ganun. Sa tingin ko naman, sanay na kong tumanggap ng ilang bagay tungkol sa isang tao ngunit hindi ang lubusang maalis ito sa utak ko. May ilang katangian o ugali kasing hinahabol ako hanggang sa panaginip. Tila ba ayaw akong patahimikin. Para bang kine-kwestyon ang pananatili ko sa isang relasyon o friendship.

Si Ambrocio, kahit na base lang halos ang relasyon namin ngayon sa internet, masasabi kong nakita ko na ang 3/4 ng pagkatao niya. Andyan yung isasama niya ko hanggang sa banyo, sa pagyoyosi, sa pagtulog nang nakanganga, atbp. Lahat halos nakita ko na kaya hindi na rin ako masyadong kabado sa tunay na pagkikita namin. Lahat kasi yun natanggap ko na. And for some strange reason, gustung-gusto ko lahat yun. Sobrang gusto ko yung fact na wala siyang hang-ups sa sarili niya, na what you see is really what you get. Kumbaga, wala siyang problema sa sarili niya kaya bakit ako magkakaroon ng issue dun? I’m also pretty confident that I can really be myself around her. Yun lang naman ang hiling ko. Lahat ng kabaliwan ko, lalo na’t pag bilog ang buwan, tanggap niya at kinatutuwaan niya. Hindi ba sobrang amazing nun?

Isang buwan na lang, mayayakap ko na siya’t makakatabing matulog at lahat na. Twenty days times twenty four hours. Clingy na kung clingy pero walang hiwalayan ‘to! :)

Maligayang Pasko, mundo!

Huling sulat para kay Ambrocio kung sakali mang magunaw ang mundo bukas

Dear Ambrocio,

Isang tulog na lang at magugunaw na ang mundo. Yun ang sabi ng mga Mayan. Naniniwala ka ba dito? Ako kasi hindi, pero naniniwala ako sa natural na paggalaw at pagbabagong nagaganap sa universe. Kung iba-base mo sa siyentipikong aspeto, medyo nakaka-praning kasi mukhang posible. Teka, bakit ba ako nagmamarunong dito? Ang sulat na ito’y kunwaring huling sulat ko sa’yo kung sakaling magunaw nga ang mundo sa Biyernes. Problema nga lang, hindi ko alam kung alin ang susundin ng mundo, yung oras mo o oras ko.

Bilang posible ding ako ang mauuna dahil mas mauuna ang December 21, 2012 sa parteng ito ng mundo, ako na muna ang mamamaalam sa’yo.

Ang 2012 ang isa sa pinakamaaksyong taon sa buhay ko. Naramdaman ko ang halos lahat ng feelings na maaari kong maramdaman. Maaari kong sabihing pinaglaruan ng 2012 ang pelengs ko ngunit ayos lang naman. Wala naman akong reklamo. Alam mo kung bakit? Kasi bumawi siya sa’kin. Ayun nga, nakilala kita. Kung magugunaw man nga ang mundo bukas, masaya ako dahil ikaw ang magiging huling babaeng mamahalin ko at ako din ang sa’yo. Hindi ako ganun kahanda kung sakali ngunit masaya ako dahil yung mga huling buwan ng buhay ko, inalay ko sa’yo. Kumbaga, pinalasap na sa’kin ang tunay na kaligayahan sa pamamagitan mo. Kahit malayo tayo at wala pang kahit anung physical contact, hindi ako nagrereklamo at hindi ako magrereklamo. Basta naging masaya ako at dahil yun sa’yo. Yun na lang ang pinakahabol ko.

Kaya ngayon, may isang hiling ako sa’yo. Maaari bang magkausap lang tayo sa Skype hanggang sa pumatak ang December 21 sa timezone ko at pati na din sa timezone mo? Basta gusto ko magkausap lang tayo. Para kung matuloy man ang katapusan, ikaw ang huling makikita’t makakausap ko. Tutal naman, buong buhay ko, nakaharap ko na lahat ng mga tao sa paligid ko. At kung charot man ang end of the world, at least masasabi nating nalagpasan natin yung nang magkasama. Pwede ba yun? Kahit ang cheesy, pwede ba yun? Pangako kong sasabihin ko ang lahat ng pinaka-kesong bagay sa’yo, ibe-baby kita nang walang humpay, bibigyan kita nang sandamukal na virutal hugs at kisses at kung gusto mo may huling chenelin pa. Basta gusto ko andyan ka lang, pwede?

Pero alam naman natin parehong hindi pa maaaring magunaw ang mundo dahil magkakasama pa tayo. Kailangan pa nating magkita muna bago ang lahat. Marami pa tayong mga plano. Marami pa tayong lugar na pupuntahan. Ayun lang naman.

Huling girlfriend mo kung sakali,

Bogs

 

xxxxii

Dear Ambrocio,

Napapadalas ka na sa panaginip ko. Mas madalas ngayon kumpara noon. Katunayan, hindi pa nagsi-sink in sa’kin na malapit na tayong magkasama. O marahil yun ang akala ko. Baka sa likod ng utak ko, hindi na talaga maitago ang pagkaatat ko kaya sa panaginip lumalabas ang lahat ng excitement na nararamdaman ko.

Kung noon, pa-sweet lang na imahe mo ang lumalabas sa panaginip ko, ngayon iba na, may pakiramdam nang kasama. Noon kasi ni hindi ko nakikita ang mukha mo o ang hugis at anino mo ngunit alam kong ikaw yun. Ngayon sobrang ibang-iba, mas nakakatuwa. Pati ang pakiramdam ng pagyakap ko sa’yo, kasama na din. Unti-unti na kitang nararamdaman, mahal ko. Konti pa, ilang linggo pa.

Hindi ako naiinip, hindi ako maiinip. Walang-wala ang ilang linggong natitira sa halos buong buhay kong paghihintay sa pagdating mo. Kaya ano ba naman ang katiting na lang na panahon? Yakang-yaka yan!

Mahal ko, maaari mo bang dalasan ang pagbisita at pagyakap sa’kin sa panaginip ko? Hindi lang yung pagtulog ko sa gabi ha, pati na din sana sa mga siesta ko.

Bogart

Ika-40 Sulat Para Sa Ating Ikatlong Buwan

Dear Ambrocio,

At dahil ito na nga 40th letter ko para sa’yo, naisip kong gawing extra ang pagiging ispesyal nito. Alam kong halos araw-araw kong sinasabi sa’yo ang mga dahilan kung bakit tayo swak at kung bakit kita mahal ngunit may ilang bagay pa kong hindi nasasabi. (Sa dinami-dami ng mga nasabi ko na, akalain mong mayroon pa palang natitira?) Hindi ko na maalala kung kinalimutan ko nga lang bang sabihin noon dahil tinitira ko siya sa ganitong pagkakataon o naisulat ko kasi siya sa kung saan kaya akala ko ay nasabi ko na.

Alam mo ba kung bakit mahal kita at mas minamahal kita habang nagdadaan ang bawat araw? Dahil dyan sa puso mo. Ang puso mong matapang at busilak. Hangang-hanga ako sa nilalaman nyan kaya nga walang mapaglugaran ang saya ko nang hinayaan mo akong pumasok dyan. Isa pa, alam kong tinutupad mo ang mga salitang binibitawan mo. Alam kong pag sinabi mo, gagawin mo. Hindi ka nangangako lang para lang masabing may mga salitang naiiwanan. Hindi ako yung tipong basta-basta lang nagtitiwala dahil, madalas, alam ko kung ano ang motibo ng isang tao sa paglapit sa’kin. Ngunit pagdating sa’yo, ni hindi man lang ako nagdalawang-isip na ibigay ang buong pagtitiwala ko. Una pa lang kasi, alam kong may laman ka, alam kong may patutunguhan ako kung sakaling ialay ko ang kung anumang meron ako sa’yo. At kahit nung umpisa’y ginuhitan mo na ng pulang linya ang namamagitan sa atin, sa weirdong mga dahilan, alam kong balang-araw, mabubura din yun o di kaya nama’y isa sa’tin ang hahakbang upang mapunta na tayo sa parehong kiling. Yun na nga ang nangyari. Nasa isang side na lang tayo. At ilang linggo pa’y tuluyan ka nang mapupunta sa bahagi kong ito ng mundo.

Isa pa, ang mga pinaniniwalaan mo, halos yun din ang akin. Madalas magtugma ang mga bagay na ayaw at gusto natin. Hindi ako madaling umayon sa sinasabi ng iba ngunit madalas ay natatagpuan ko na lang ang sarili kong tumatango sa mga sinasabi mo. Hindi biro na mapaayon mo ako sa mga opinyon at paniniwala mo dahil nga madalas ay naka-sentro lang ako sa mga ideya ko pagdating sa ibang bagay. Sa bawat diskusyunan natin bago matulog, lalo kong naiisip na ikaw na nga talaga ang kailangan, hindi lang ng puso, kundi pati na din ng utak ko. Hindi ko alam kung nawawari mo ngunit gusto ko ang nilalaman nyan. Lahat ng mga bagay na natutunan at naglalaro sa isipan mo, ninanais kong lahat yan. Sa tingin ko nga, mas una kong minahal ang utak at puso mo bago ang pisikal na aspeto ng kabuuan mo. Parang zombie lang, ano? Lamang-loob na agad ang usapan.

Maganda ka sa lahat ng aspeto. Nilukuban ka ng lubos na kagandahan kaya mayroon ka nito mula sa labas hanggang sa loob. Hindi nga yata ako mauubusan ng mga papuri at magagandang pang-uri para sa’yo. Oo, hindi tayo perpekto ngunit ang lahat halos ng mga magagandang bagay na taglay natin ay nagagawang huwag maging alintana ang mga pangit na katangian. Natatanggap natin ang lahat. Kasama na dyan ang pag-utot nang malakas o ang pag-nganga sa pagtulog. Lahat, mahal ko. Lahat.

Ito ang ika-apatnapung sulat ko para sa’yo na itinaon kong ibahagi sa ikatlong buwan natin bilang isa. Tatlong buwan, napakabilis. Parang dumaan lang. Parang tumakbo ang mga araw sa bilis na 180kph. Ilang linggo na lang at andito ka na sa piling ko. Magbubuhay mag-misis tayo at kukuha tayo ng napakaraming larawan. Mag-iipon tayo ng sandamukal na alaala at magkakalat tayo ng saya at good vibes sa bawat kalyeng lalakaran at kantong lilikuan natin. Atat na atat na ko sa pagdating mo. Laging naglalaro sa utak ko ang posibleng magiging eksena sa airport kapag sinundo na kita, ang byahe natin pauwi sa magiging bahay natin, ang unang almusal natin nang magkasama at ang unang pagtulog natin nang magkatabi.

At syempre, ang unang tunay at wala nang makakapigil na pag-iisa ng mga buhok, katawan, kaluluwa, amoy, halinghing, isipan at puso natin.

Mahal na mahal kita.

Bogart

xxxix

Dear Ambrocio,

Kasalukuyang nasusubukan ang tatag at pasensya natin sa isang malaking pagsubok na tinatawag na The Curse. Hindi ko inaasahang ito pala ang isa sa mga magiging malaking problema natin. Ngunit masaya kong hinaharap natin ito nang sabay. Mabuti na lamang at nagtutulungan pa din tayo at hindi tayo nawawalan nang pag-asa gaano man siya ka-stressful. Hindi ko na nga malaman kung papaano natin malalagpasan ang lahat ng hamon. Pucha, isang daang puzzles ba naman lahat ‘to.

Sabi mo, kapag na-solve ang misteryo ng Jars #1 ba yun e pakakasalan mo na ko. Jars #1 nga ba yun? Paki-korek na lang ako kung mali ha. Anyway, ngayon naman, ito na yung sure na sure na pakakasalan mo talaga ko kapag na-solve ko. Yung Sliding Picture na puzzle. Tangina, alam mo bang muntik ko na siyang mabuo? Naunahan lang ako ng kaba dahil may timer. Badtrip. Kahit meron pa kong isang minuto at tatlumpung segundo, grabe na yung kabog nang dibdib ko kaya naudlot. Nakakainis na siya kaya tumigil na ko. Seryoso.

Dapat pala kasi hindi ko sinabi sa’yong yung Untangle ang favorite game ko para yun na lang ang binigay mong challege sa’kin. E di sana ngayon naghahanap na ko ng simbahan para sa kasal natin. Ito yung puzzle na tipong kahit yung hardest level e maso-solve ko dahil sobrang matiyaga talaga ko. At kagaya nga ng sabi ko kagabi, kahit sobrang buhul-buhok na yung nasa harapan ko, kaya ko pa ring panatilihing focused ang utak ko. Nakikita ko kung paano maaalis ang gusot. Naks, pa-deep.

Sana naman huwag abutin na nakauwi ka na dito bago pa natin matapos lahat ng puzzles, ‘no? Pero mukhang magandang idea yung magtutulungan tayo sa pagso-solve. Mayroon kasing puzzles na mahina ako at dun ka malakas at vice versa. Tamo, kahit sa ganitong klaseng laro, swak tayo. Magandang team ang nabubuo talaga natin e.

Syempre lahat na lang nako-konekta ko sa relasyon natin, ‘no?

Bogs

Ey letter to my gelpren who libs in America

Dear Ambrocio,

Owkey, so you lep me twice today but Skype’s still on. It’s been going on por twelb awers and 29 minutes olreydi. I swurr, ip Skype wasn’t pree, we’ll be foor as pak right now. I know how much you like hearing me tok layk diz so I tried writing to you in my best Pilipino accent. Ozzam, huh? Writing in my best Pilipino accent… pani, berry pani. I’m berry berry awesome, ‘no? You really tink that you’re lucky to heb me bekas I’m a crazy girl, ‘no?

Anywaaaay, I miss you. I tink I hurd you calling me bipor you lib agen por di sekand taym. I didnat wake up por you bekas I tot I was jas dreaming. I’m sorry, love. Until now, I kenat seem to distinguish pantasy pram reality bekas you are like a dream come true! Makes sense, right? So come home now, I miss you olreydi.

I told myselp that I’m not gana write to you in english but I tink writing to you layk dis is berry berry fun. I mean, fan. And bekas you’re in America, I tot I should talk to you in tagalog more opten. It’ll be like a change of scenery! A bret of presh air! This is such a berry berry cool idea! Why haven’t I tot about dis bepor? Maybe next time I should bidyo myselp talking like dis, ‘no? You’re gana labet por sure! And your pans will also labet! You’re gana play it ober and ober again till your ears hurt! I know you love me so much and datchu paynd me adorable when I do stuff like dis. I zamtayms tink datchor crazy, you know? Bekas you paynd me cute. I don’t see myselp as cute, hot, yes, but cute? Owmaygad, I don’t tink so! But, okay, okay, I’ll allow you to say that I’m cute but please not ebriday, okay? Not all op da paking time! It’s paking annoying! Chareeeng.

I tink dis letter is very scattered olreydi. (Scattered = kalat-kalat LOL) And I’m hearing your boice now from the computer. I tink you’re singing. Yes, you’re home now. I’m gonna sfend some time talking to you ageyn bekas I really missed your boice, demmit. I told you bipor dat I miss you always, right? I miss you even when you’re sleefing or zamting laykdat? Yes, I could be needy zamtayms.

I love you.

Bogart

Mas Si Ano Kay Ganito

Sobrang ayoko lang talaga pag pinipilit akong ikumpara sa iba. Kung ako nga, hindi ko hinahayaan ang sarili kong pagdaanan ang hirap ng pagkukumpara ng sarili ko sa iba, bakit niyo kailangan gawin yun sa’kin? Oo na, parte talaga ng buhay yan. Yun bang tipong pag ikaw ang bagong girlfriend, ikukumpara ka sa ex-girlfriend. Pag ikaw naman ang ex-girlfriend, ikukumpara ka sa bagong girlfriend. Hindi na ba talaga matatapos? Hindi ba pwedeng pag natapos ka na sa dating relasyon, tigil na ang mga opinyon? At pagdating naman dun sa bago, tigilan na din ang mga kumento?

Sa totoo lang, nakakaubos din naman ng tiwala paminsan-minsan. Kasi, syempre, hindi mo nga naman talaga mapipigilan ang mga matatabil na dila ng mga tao. Kaso lang, ang nakakapikon, imbes na wala na lang isyu, nagkakaroon pa tuloy dahil sa mga samu’t-saring reaksyon at walang kamatayang pagtutulad.

Tigilan na lang siguro ang pagkukumpara para wala na lang usapan. Iba ako, iba sila, magkakaiba tayong lahat. Walang mas okay, walang lamang o agrabyado, iba-iba lang talaga.

Maliwanag?

Pelengs

Dalawa lang naman ang pinaka-rule ko pagdating sa pakikipagrelasyon. Yun ay ang gawin ang lahat ng kaya ko, at kapag sinabi kong ayoko na, ayoko na talaga. Sa dami ng relasyong pinanggalingan ko, masasabi kong kahit napakarami na ng nagbago sa’kin sa lahat ng aspeto, yan lang yata ang natitirang solid.

Pag sinabi kong ginagawa ko ang lahat ng kaya ko, yung kaya ko talaga. Pero nagtitira pa din ako para sa sarili ko. Ang tinatatak ko sa utak ko ay kaya ko namang mabuhay nang wala ang ka-relasyon ko dahil nag-exist naman ako noon na wala yan. Oo, masarap umibig, paborito ko nga ang umibig e, pero hindi lahat ng tao ay naiintindihan ang tunay na konsepto nito. May iba na nananatiling self-centered pa din kahit nasa isang relasyon na, may iba naman na akala mo magugunaw na ang mundo kapag nawala ito, at marami pang iba. Nagagawa kong magsalita ng ganito dahil kaya kong ipagmalaking may natutunan ako sa lahat ng mga naging relasyon ko. Maliit man o malaki, ina-apply ko yan sa sarili ko hanggang ngayon. Ginagawa ko ang kaya ko ngunit hindi ko talaga ibinibigay ang lahat. Hindi dahil sa hindi ko kaya, siguro kasi ayoko lang talaga.

Speaking of ayoko, ayun na nga, kapag sinabi kong ayoko na, that’s it, pancit! Wala nang balikan. At yan pala ang third rule. Hindi ako bumabalik sa ex-girlfriend. Ex na sila kasi may dahilan. Sa tuwing sinasabi ko yan noon, napagbibintangan akong nananakot. Hindi pananakot ang tawag dyan kundi pagsasabi ng totoo. May mga tao kasi na nananatiling kampante dahil sa tinagal-tagal ng pagsasama niyo, alam niyang kahit ano pang mangyari, hinding-hindi kayo maghihiwalay. Maling-mali, ‘di ba? Hindi talaga sukatan ang tagal at mga pinagdaanan lalo na kung mukhang wala naman na talaga kayong patutunguhan. May mga pangarap din ako, hindi ako papayag na ma-delay o mapigil yun dahil lang hindi makausad ang karelasyon ko. Sabi ko noon, ayokong makaramdam ng pagsisisi. Pero tao lang din naman ako. Normal lang naman talaga yun.

Sa bawat relasyon na nagkaroon ako, para bang automatic na nakakalimutan ng utak ko ang ilang detalye pagkatapos ng hiwalayan. Na tipong yung ibang kaibigan ko ay naaalala pa ang ilang pangyayari ngunit ako hindi na. Kaya pag sinabi kong wala na, wala na talaga. Pati mga alaala. Hindi rin naman ako papasok sa panibagong relasyon kung bitbit ko pa ang mga iyon. Hindi ako yung ganung klase.

Nakakatawa lang na nakakalimutan ko ang mga salitang binitawan ko, ang mga bagay na nagawa ko, ang itsura ko, at kung anu-ano pa ngunit hindi ang pakiramdam. Minsan pa nga kahit yung pakiramdam na natri-trigger ng amoy, alam ko. Alam ko din kung kelan ako tunay na masaya o malungkot. Alam ko yung pakiramdam kung nasaktan ako o ano, pero hindi ko na matatandaan kung bakit o kung para kanino. Kaya kapag sinabi kong first time kong maramdaman ang isang bagay, tunay yun. Kung naniniwala ako sa kakayahan ng mga salita, mas naniniwala ako sa kapangyarihan ng pakiramdam.

Maaaring may mga bagay na nasabi ko noon na nasasabi ko ngayon. Pero hindi ibig sabihin ay pareho ang pakiramdam, hindi rin ibig sabihin ay pareho lang din ang gagawin ko. At yun ang fourth rule, ang huwag ulitin ang diskarte ko sa bawat relasyon. Ayokong may magmamarunong na magsasabi kung pa’no ako sa relasyon dahil iisa lang ang ginawa ko sa lahat. Ayokong maging ganun ka-predictable. Ayoko ring maramdaman ng karelasyon ko na walang kahit anung ispesyal sa kung anung mayroon kami dahil nga nagawa ko na yun sa iba. Ayoko ding madalas ipagsabi ang mga nagiging problema ko sa isang tao hangga’t alam kong hindi pa ako tapos. Ayokong maging bigay-bawi.

Sa hinaba-haba ng entry na ‘to, siguro ang gusto ko lang talagang sabihin ay, apat pala ang pinaka-rule ko pagdating sa ganyan at masaya ako ngayon. Sobrang saya ko. Ngayon ko lang naramdaman ang ganitong kasiyahan. Ngayon lang ako napasok sa tunay na maayos na relasyon. Ngayon ko lang din naramdaman na sobrang swerte ko. Ayun lang naman.